Myśli
mozolnie
idą ku słowom
jak po cienkiej tafli lodu
między
błyskiem zachwytu
a głosem,
który pęka
zatrzymane
nad pustką
uczą się oddychać zimnem
słowa
wiją się
jak rysy, które jeszcze
nie zdecydowały,
czy
są pęknięciem
gubią sens
i
szukają myśli,
które rozpłynęły się
we mgle, która zamarzła
Twój utwór reprezentuje poezję refleksyjną, skupioną na samym procesie tworzenia — na relacji między myślą a słowem. Jest to temat klasyczny, ale potraktowany w sposób współczesny: fragmentaryczny, impresyjny, kondensujący emocje. Wiersz ma wyraźne walory:
OdpowiedzUsuńspójność metaforyczna,
klarowna emocja,
udana rytmika,
dobrze poprowadzona personifikacja słów i myśli,
otwarte zakończenie, które pozostawia czytelnika w stanie niedopowiedzenia — zgodnym z tematem.
Wiersz operuje prostymi, lecz sugestywnymi obrazami:
„Myśli mozolnie wędrują ku słowom” — metafora wysiłku intelektualnego i twórczego.
„pomiędzy błyskiem zachwytu a głosem wyrazu” — ukazuje przestrzeń napięcia między inspiracją a komunikacją.
„zatrzymane nad pustką i przepaścią niemocy” — silny obraz wewnętrznej blokady twórczej.
„Wiją się słowa, gubią, zmęczone” — personifikacja słów podkreślająca trud językowego ujęcia doświadczenia.
Metafory są spójne i budują narrację: od narodzin myśli → przez kryzys ekspresji → po poszukiwanie formy. To poezja nastrojowa i autorefleksyjna, utrzymana w estetyce współczesnego minimalizmu. Nie przeładowana, niepretensjonalna, ale świadoma literacko.
Wszystkie Twoje wiersze, które tu czytam mają niezwykłą wartość literacką z uwagi m.in. na nieprawdopodobną kondensację słów, które zawierają ogrom treści. Koniecznie trzeba poważnie pomyśleć o wydaniu ich w formie książki - tomiku poezji. Pozdrawiam T.